Persoonlijk

Ik word (eindelijk) veganist!

adriel-kloppenburg-14825

Dat werd tijd hè?

Als je mij of mijn blog niet zo goed kent, dacht je misschien dat ik al veganist was. Ik eet natuurlijk al een hele tijd grotendeels plantaardig (meer en meer sinds Dagen Zonder Vlees 2013), maar ik heb me heel bewust nooit vegetariër of veganist genoemd. Waarom? De grootste reden was dat ik het er extreem lastig mee heb om “moeilijk” te doen. Ik vind het niet fijn als vrienden iets speciaals voor mij moeten koken als ik kom eten, of als mijn gezelschap op restaurant moet wachten tot ik aan de ober heb uitgelegd wat ik wel of niet eet, of als ik niet wil eten van een taartje dat iemand mij aanbiedt.

Na mijn “wilde maand” vorig jaar in juni besloot ik dit:

Een veganist (een echte dan) zal ik nog niet meteen worden (zeg nooit nooit), maar ik ben deze maand wel een flinke stap dichter gekomen. Mijn schroom in sociale situaties heb ik grotendeels overwonnen. Mijn geloof in de onbeduidendheid van perfectie blijft. Een zwart-witdenker ben ik sowieso niet, dus ik voel me best comfortabel in de grijze zone. Niet 100% comfortabel, maar ik ben ervan overtuigd dat het net goed is om keuzes constant te herevalueren en uit te dagen, in plaats van een standpunt in te nemen en dat dan blind te blijven verdedigen. We zien wel waar het me brengt, maar ik heb het geweldige gevoel dat ik een goede richting uitga…

Niet 100% comfortabel dus. Er bleef steeds iets knagen sindsdien. Ik wist nooit zo goed wat, want in theorie klinkt het toch best goed: 90% planeet- en diervriendelijk eten en voor de rest lekker flexibel, beleefd en ongecompliceerd blijven. De laatste weken begon ik meer na te denken over waarom ik het zo vervelend vind om moeilijk te doen en verrassend genoeg daagde het me opeens – niet toevallig tijdens het lezen van dit boek – dat de hoofdreden is dat ik bang ben om minder leuk gevonden te worden. Is dat niet de allerslechtste reden om iets niet te doen?

Tegelijkertijd merkte ik dat ik me minder goed begon te voelen bij het af en toe eten van dierlijke dingen. Eerst vond ik dat gek, want mijn belangrijkste reden om plantaardig eten te voorkeur te geven was altijd dat ik ervan overtuigd ben dat het een gigantisch positieve impact heeft op onze planeet. Eén keer per week een pistolet kaas of een stukje vis eten zal de planeet niet om zeep helpen, dus waarom voelt het dan toch verkeerd? Ook daar ben ik ondertussen uit. In de voorbije jaren ben ik me heel bewust geworden van twee dingen:

  1. Bijna alle dierlijke producten slepen heel veel miserie met zich mee. Hun productie laat een gigantische ecologische voetafdruk mee en is de oorzaak van onvoorstelbaar dierenleed.
  2. Ik heb geen dierlijke producten nodig om lekker te eten en gezond te blijven.

Door dat ik intussen zoveel te weten ben gekomen over die twee dingen, kan ik het voor mezelf niet meer verantwoorden om dierlijke producten te blijven gebruiken.

Ik schrijf met opzet “gebruiken” en niet “eten”, want veganist zijn gaat nog iets verder dan alleen plantaardig eten; het zou immers niet logisch zijn om geen biefstuk te eten omdat je niet akkoord gaat met de dagelijkse praktijken in de veeteelt, maar wel gewoon in een leren vestje te blijven rondlopen. Bij de aankoop van nieuwe kleding en verzorgingsproducten wordt het dus een beetje opletten, maar deze stap zal voor mij niet zo groot zijn aangezien ik me ook hiervan al een tijdje bewust was. En ook omdat ik even geleden de schoenen van Wills ontdekte.

messina-plant-plate

“Maar nog even over dat plantaardig eten, Tine, is dat wel gezond?” Ik krijg de vraag regelmatig van lieve en bezorgde familieleden en vrienden. Het is een vraag die mij ook niet koud laat, dus ik heb al heel wat research gedaan. Het eerlijkste antwoord is dat een veganistisch dieet heel gezond of heel ongezond kan zijn, net zoals een dieet mét dierlijke producten heel gezond of ongezond kan zijn. Ik wil natuurlijk voor dat eerste gaan. Deze dagen ben ik daarom aan het tracken wat ik binnenkrijg met Cron-o-meter (heel interessant als je eens wil kijken hoe compleet jouw voedingspatroon is) en ik ben ook het boek Vegan For Her aan het bingereaden, echt een aanrader trouwens!

Starten doe ik op 1 maart, de eerste dag van Dagen Zonder Vlees. Aangezien er dit jaar ook een extra uitdaging “Meer Plantaardig” is toegevoegd, en ik misschien zonder Dagen Zonder Vlees zelfs nooit was begonnen met nadenken over de relatie tussen voeding & planeet, lijkt me dat de ideale dag.

Ik voel me fantastisch blij (zelfs opgelucht) met mijn beslissing. Wat denk jij ervan? En, als je vegan bent, was de weg naar veganisme bij jou ook zo lang?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *